haagwestnieuws

Vanmiddag zijn we geinterviewd door Haagwestnieuws. Ze hadden mijn artikel in de Elandkrant gelezen en me gevraagd of ze me mochten interviewen voor het hoofdartikel van de woonbijlage van de komende editie. Er zijn ook foto's gemaakt. Volgende week woensdag staan we in de krant!

de periode 1986-1999

Het was weer hoog tijd voor wat nader onderzoek naar de historie van ons huis. Helaas heb ik nog geen tijd gehad voor een vervolgbezoek aan het gemeente-archief; alle vrije tijd ging de laatste tijd op aan het klussen in huis. Vandaag was ik vastberaden een paar van mijn nog openstaande leads verder te onderzoeken. Een daarvan was van Metterwoon BV bellen. Metterwoon kocht ons huis (samen met de bovenwoning) op 2 april 1986 aan en splitste het op 30 september 1986 bij Notaris Busch in Den Haag in appartementsrechten. De jaren 80! Tijd van de krakers. Ik was zeer benieuwd wat mijn onderzoek zou opleveren.

Van Speijkstraat in 1981
(HGA)

Vandaag heb ik met Metterwoon gebeld om nadere informatie op te vragen. Ik werd bijzonder vriendelijk en behulpzaam te woord gestaan. Helaas zijn de archieven vanaf 1998 gedigitaliseerd en alles van voor die tijd is vernietigd. Ook het dossier van ons huis. Ik sprak een medewerker die wat er wel bewaard was gebleven in de computer voor me opzocht. Het pand was op 22 juli 1999 verkocht.  Vanaf het moment dat Metterwoon het huis kocht (2 april 1986) had Metterwoon de bedoeling het huis zo snel mogelijk leeg te verkopen. Maar het huis was op het moment van aankoop verhuurd en koop breekt geen huur. Pas op 1 april 1999 beeindigde de verhuurder het huurcontract. Een paar maanden daarna (22 juli 1999) verkocht Metterwoon het huis, leeg, dus zonder huurders. Het is dus zeker dat in ieder geval van de datum aankoop van het huis tot de opzegging van de huur op 1 april 1999, het was verhuurd aan dezelfde huurder. Dit was de heer RCAC Peels. Rembrandt Peels woonde al in het pand op het moment dat Metterwoon dit aankocht. Ik weet niet vanaf welk moment de heer Peels in het huis woonde. Het is ook niet met zekerheid te zeggen of de heer Peels er alleen woonde. Omdat het dossier is vernietigd zijn er geen aanvullende gegevens bekend, zoals het beroep van de heer Peels of het adres waarnaar hij vertrokken is. Dat zal ik dus nog verder moeten uitzoeken. Ik weet ook niet aan wie het pand op 22 juli 1999 is verkocht. Ook die informatie moet ik nog opvragen (bijvoorbeeld bij het kadaster of bij de notaris).
Zijn er mensen die de heer Peels en zijn familie of inwonenden kennen/kenden? Dan hoor ik dat graag en ontvang ik graag meer informatie!

--------
Wie kent de heer RCAC Peels, die gedurende 2 april 1986 tot 1 april 1999 op de Van Speijkstraat 192 in Den Haag woonde?

in het spoor van Eline

Eline Vere. Wie kent haar niet. Als je in Den Haag leeft, of liever: 's-Gravenhage, en bovendien in een huis uit 1887, is het onmogelijk niet op enig moment Eline Vere te (her)lezen. Dat ben ik op dit moment aan het doen. Eline neemt me mee naar het Haagse society-leven van rond 1885. Het leuke ervan is dat het heel herkenbaar is, omdat de plaatsten die zij bezoekt allemaal in de buurt zijn en je er zo langs kunt lopen. Tegelijk is het leven zo anders dan tegenwoordig. Het geeft wel een mooie inkijk in het leven van de "well-to-do" rond die tijd. Zo las ik gisteren over Scheveningen. Men ging in de zomer -net als tegenwoordig- naar Scheveningen. Scheveningen bestond toen vooral uit duinen en een paar villa's en hotels. Het Kurhaus was net -voor de eerste keer- gebouwd op de plaats waar het oude Badhuis van Pronk stond. Als je tegenwoordig rond het Kurhaus loopt, zie aan de zijkant, boven een souvenirwinkel, nog een gedenktegel voor de heer Pronk, die ooit besloot - met veel tegenwerking van de gemeente - dat een badhuis wel een goed idee zou zijn. Later werd hij volgens mij door de gemeente er uit gewerkt en is de gemeente het badhuis zelf gaan exploiteren omdat de gemeente inmiddels ook wel inzag dat het behoorlijk winstgevend was.

herinnering aan de vader van de badplaats, J. Pronk

Wij komen vaak in (op) Scheveningen. Het is zo heerlijk om in een stad aan zee te wonen en 's zomers en 's winters aan het strand uit te kunnen waaien. We zijn helaas niet zo'n fan van de kermiskust - naar ik begrijp de grote droom van de heer Zwolsman - die het inmiddels geworden is. Bijna alle mooie oude gebouwen zijn verdwenen, met uitzondering van het Kurhaus, dat op het nippertje nog van de sloop gered kon worden. Voor die mooie gebouwen in de plaats zijn lelijke betonnen flats en schreeuwerige etablissementen zoals Mc Donalds en het Casino in de plaats gekomen. Maar goed, het Kurhaus staat er nog. Volledig ingebouwd, waardoor het bijna niet meer opvalt. In 1885 was dat wel anders. Het was "the place to be". Er was overigens nog een pier gebouwd. Wij hebben in het Muzee in Scheveningen een leuk boekje aangeschaft " Scheveningen wordt mondain - 125 jaar Kurhaus", over de historie van het Kurhaus en met veel tekeningen en foto's; heel erg leuk. Toch vond ik het altijd lastig om me voor te stellen hoe het Kurhaus in die tijd er uit zag en gebruikt werd. Het was dus een leuke verrassing toen ik in Eline Vere een paar hoofdstukken las die hieraan gewijd zijn, en dat heel goed beschrijven. Hieronder heb ik een paar leuke passages uit het boek weergegeven.

[...]

" De trammen van den Ouden Scheveningschen weg naar het Kurhaus waren

stampvol. Zij werden op de halte Anna Paulownastraat--Laan Copes

van Cattenburg bestormd door een wachtende menigte, die, in een

oogwenk, de wagens gevuld en de perrons overladen had of de imperiale

was opgeklommen. Men verdrong elkander, zeer ernstig van gelaat,

zelfs ter wille van het kleinste staanplaatsje, onbarmhartig voor

wanhopige lotgenooten, onder wie vele dames, met een overspannen

zenuwachtigheid en een bont gefladder van lichte toiletten den tram

omliepen, turende door de glazen of zij wellicht nog een zweem van

een open plekje bespeurden. De conducteurs belden; zij riepen driftig

tot de achtergeblevenen die wenkten, en daarop dadelijk den anderen

kant uitzagen, naar de, nog onzichtbare, volgende tram; want ach,

de paarden zetten zich reeds in beweging en de ernstige gezichten van

hen, die nu blijde op elkaâr gepakt zaten, glansden van gelukzaligheid,

na de overwinning.

[...]

--Het zal stampvol zijn! meende Betsy. Maar het is natuurlijk buiten,

we behoeven dus niet bang te zijn voor een plaats....

Er woei geen zuchtje door het dichte bladerweefsel, en, na een dag

van straffe, broeiende zonnehitte, scheen er bij het eerste waas van

schemering nog een looden zwaarte in de lucht te blijven hangen. Eline,

een weinig afgemat door die warmte, welke haar zeer bleek maakte,

leunde achterover, en sprak weinig; alleen blikte zij Otto een enkele

maal tusschen hare kwijnende wimpers toe met een schalke coquetterie,

vol geluk. Betsy sprak voortdurend tegen van Erlevoort, daar Henk

ook niet spraakzaam was; hij overwoog namelijk bij zichzelven of het

niet gezelliger zou geweest zijn, thuis in den tuin thee te drinken,

dan zoo dadelijk na den eten naar Scheveningen te moeten oprukken.

[...]

Maar zij waren reeds langs de villa's van den Badhuisweg, voorbij

de Galerie, langs de achterzijde van het Kurhaus omgereden en zij

hielden voor de trappen van het terras, aan den zeekant op.

[...]

Om een tafeltje, dicht bij de muziektent, zaten de Eekhofs en de

Hijdrechten, toen Betsy, Eline, Otto en Henk door het tourniquet,

dat de controleur draaien deed, éen voor éen uitkwamen, terwijl Henk

de kaarten toonde. 

[...]

Betsy intusschen, rechts en links groetende, had verklaard, dat zij

goed zouden doen, niet langer te wandelen en naar een tafeltje om te

zien; het was zeer vol.

Gelukkig, buiten zat men overal prettig, zelfs was het te verkiezen

ver van de tent te zitten; anders verging men van het lawaai... Zij

zetten zich dus een weinig terzijde, aan den kant der Conversatiezaal,

waar nog tal van tafeltjes onbezet waren, toch vóor aan het wandelpad,

zoodat zij de menigte wandelaars konden zien en door dezen gezien

worden.

[...]

Het was reeds laat; tal van menschen waren reeds vóor het laatste nummer

vertrokken, en nu het concert uit was; vloeide de menigte langzaam

door de Kurzaal weg. Zachtjes aan temperde de luidruchtigheid van

die drukke atmosfeer vol muziek, gescherts, gasgloed en bonte kleuren

zich tot een leegte en een rust, terwijl de lantaarns reeds hier en

daar waren uitgedraaid, en slechts enkele groepjes bleven zitten,

genietende van de zachte lucht, die ruimer werd, als doorgeurd met

een zilte frischheid.... Men tuurde niet meer naar elkaâr, men zag

naar de zee, naar de lucht en den bleeken melkweg...

--Het is hier heerlijk, willen we nog wat gaan zitten? vroeg Betsy.

--Laten we liever gaan toeren! drong Eline aan; tenminste als het je

niet te laat wordt en je niet gelooft, dat de paarden moê zijn, Henk.

Betsy vond Eline excentriek om in den laten avond nog te willen

toeren, maar toch lachte zusjes idée haar ook toe. En zij begaven

zich naar de achterzijde van het Kurhaus, waar hun rijtuig wachtte,

te midden van enkele andere equipages.

Eline vond, dat de wind was opgestoken en wilde vóor zitten, onder

de half opgeslagen kap, naast Otto. Betsy beval Dirk door het Van

Stolkpark naar huis te gaan.

Stil en schimachtig schemerden de villa's tusschen de vage, donkere

massa's van het geboomte, waardoor een enkele zucht, slechts somwijlen

hoorbaar, scheen te suizelen. Maar het getrappel der paarden en het

lichte geratel der wielen over het grint bedekte dat hijgen der koelte

in het loof met een luidruchtigheid, die geen woorden verbraken."

metamorfose

Vanaf het moment dat wij, als aspirant-kopers, in ons huis rondliepen, waren we er verliefd op. We wisten zeker dat we met dit huis verder wilden. Na maanden van wachten op de feitelijke oplevering, was het eindelijk zover. We konden erin! We hadden besloten enkele verbouwingen uit te (laten) voeren, zoals vloerisolatie (heel fijn met de subsidie van de gemeente) en dubbel glas. In het dubbel glas wilden we heel graag weer het glas-in-lood terug laten brengen, dat ooit in de ramen heeft gezeten maar in de loop der tijd is verdwenen. Het was een beetje nu-of-nooit. Het zou in het dubbel glas ingepakt worden. Van te voren moesten we nadenken over het ontwerp; we wilden graag iets dat zo authentiek mogelijk leek. We hebben samen regelmatig wandelingen gemaakt door de buurt om glas-in-lood te bekijken; de een wilde rood, de ander groen.... In het nabije Regentessekwartier vonden we onverwacht in de Copernicusstraat glas-in-lood dat naar ons beider smaak was en we besloten daar voor te gaan. Henk, onze glas-in-lood vakman, kwam vervolgens langs met een aantal door hem uitgetekende ontwerpen en glas-proefjes, waarna we een weekend lang verschillende kleuren en tinten glas voor onze ramen hebben geplakt om te zien wat ons het beste beviel.

proefjes

op de ramen geplakt

Nadat we een keuze hadden gemaakt en ook gekozen hadden voor gepatineerd -oud gemaakt- lood ging Henk aan de slag en was het wachten... Het zou voor kerst klaar zijn. Vlak voor kerst kregen we het bericht dat het niet ging lukken. Jammer, maar we hadden natuurlijk wel liever dat hij zijn tijd nam. Hij beloofde wel wat foto's van het glas dat al klaar was door de brievenbus te doen. En dat deed hij. Wat werd het mooi!

vol verwachting klopt ons hart..

We hebben er een paar maanden op moeten wachten, maar vorige week was het eindelijk zover! Ons glas-in-lood is eindelijk in onze bovenlichten geplaatst. Het was een indrukwekkend moment om het glas ineens in levende lijve in onze gang te zien staan, voordat het in de ramen werd geplaatst. En 's avonds, toen we uit ons werk thuiskwamen zat het erin. Het was net of we een oud grachtenpand binnenwandelden... (en we wonen niet eens aan een gracht)! ;-) Werkelijk schitterend. We hebben een hele tijd met open mond naar de ramen staan staren. Het was nog veel mooier dan we hadden verwacht. Ons huis is nu opgesierd met schitterende glas-in-lood ramen, gemaakt door een meesterlijke vakman. We zijn er ontzettend blij mee en genieten elke dag. Ik heb al menig foto ervan gemaakt en zelfs ramen zemen is nu leuk! Zie hieronder de voor en na foto's! 

voor

na

voor

na

voor

na

Elandkrant

Op verzoek van de Elandkrant heb ik een stukje geschreven over de geschiedenis van ons huis.

Het is ook gepubliceerd op de website van het Zeeheldenkwartier: http://www.zeeheldenkwartier.nl/krant/EK_12febr.pdf

ontdekkingsreizigers

Er zijn van die dingen waar je heel erg blij van kan worden. Een van die dingen is voor ons  bijvoorbeeld ons huis. Een statig oud huis uit 1887 dat op zijn eigen manier uniek is. Alle huizen uit de buurt die misschien op dezelfde manier gebouwd zijn, zijn na 120 jaar veranderd en allemaal dus uniek. Een huis van zo'n respectabele leeftijd verdient respect. Wij beleven het wonen in ons huis als een ontdekkingstocht. We zijn niet alleen nieuwsgierig naar wie er allemaal sinds 1887 in ons huis hebben gewoond, maar ook naar "de botten" van ons huis. Hoe zag het er oorspronkelijk uit? Zoals ik al eerder postte, was er nog geen cv -uiteraard- of badkamer. In de loop der tijd zijn allerlei zaken toegevoegd of verstopt. Laag na laag is er bij gekomen, elke nieuwe bewoner heeft er het zijne mee gedaan -of niet. Zo is er een verlaagd plafond in de gang gemaakt. Niet alleen handig voor extra bergruimte, maar ook om een extra deur -naar ik aanneem tegen de kou- in te kunnen maken. En om de leidingen die over het originele plafond lopen - gas, water, elektriciteit en cv - te verstoppen. In de kerstvakantie hebben wij het verlaagd plafond er weer uitgesloopt. Nieuwsgierig als we zijn en met de behoefte om ons huis goed te leren kennen -geen no-go areas- hadden we al een paar keer met een lamp bekeken hoe "slecht" de situatie boven het verlaagde plafond er voor stond. Dat bleek best mee te vallen. Tenminste, als je leidingen en schade aan het stucwerk geen probleem vindt. Inmiddels is er weer veel licht want het verlaagde plafond hing voor het raam. Dat komt goed uit voor het glas in lood dat binnenkort in het raam komt. Op de muren was dik over het behang heengestukt. Flinke lagen die we nog moeten verwijderen. Enorme gaten in de muren waar XXL pluggen in hebben gezeten. Maar we hebben er plezier in en zien de gang als een mooi proefproject voor het ontwikkelen van onze klus-skills. Het is niet groot dus lekker overzichtelijk, het heeft toch veel elementen voor een renovatie en de troep is binnen een half uur op te ruimen dan wel uit het zicht te brengen zodat je in de rest van je huis zonder troep rustig verder kunt leven. Een kennis is renovateur van ornamentenplafonds en die komt binnenkort de schade opnemen en vertellen hoe het verholpen kan worden. Ondertussen zullen we zelf de muren schoonpoetsen (laag na laag), gaten vullen, stuken of behangen, de leidingen oppoetsen, alles schilderen en de vloer betegelen. Het wordt vast heel erg mooi!

paneel verborgen achter triplex plaat

Zo pelden we dit weekend weer een laagje af. In onze woonkamer naast de tuindeuren zaten gladde boardpanelen op de muren. Er tekenden zich vaag wat puntjes af op de boards en ook op de zijkant leek er iets op getimmerd te zijn.

We hadden het vermoeden dat achter deze boards wel eens hele mooie oude panelen zouden kunnen zitten. Het bleek te kloppen! Na wat voorzichting sloopwerk kwam het tevoorschijn. Is het niet mooi? Er moet nog wat hersteld en opgepoetst worden, maar je ziet nu al het potentieel. Het past zoveel beter in het huis. Zo is het vroeger bedoeld geweest.

hallo paneel!

paneel 2.0

Dezelfde panelen zitten ook achter de cv in de woonkamer (achter de radiatorombouw). Ook hier moet nog wel wat opgeknapt worden voordat dat weer toonbaar is. 

panelen achter radiator

Dezelfde panelen zitten ook in de oude deuren in huis. Zelf vind ik de keukendeur ook bijzonder mooi, omdat hij niet alleen de oude panelen heeft, maar ook het oude glas. Ook al zijn alle deuren verzakt en scheef, ik vind ze prachtig!

keukendeur

Het geeft een goed gevoel om het huis laagje voor laagje af te kunnen pellen tot zijn oorspronkelijke vorm. Een plafond dat verstopt heeft gezeten in het donker, een houten paneel dat achter een stuk board zat; ineens is er weer licht en kan het weer ademen! Het voelt ook een beetje als het huis in ere herstellen. In ruil daarvoor krijgen we telkens nieuwe cadeautjes van ons huis. Het voelt als een ontdekkingstocht en wij zijn ontdekkingsreizigers.

feestdagen

De feestdagen zijn leuk en gezellig en druk. Het is fijn om familie en vrienden weer te zien. Tussen de sociale dingen door proberen we ook wat tijd voor onszelf vrij te maken. Dat valt niet altijd mee. Ons huis vraagt ook nog steeds de nodige aandacht en tijd. Zo waren we de afgelopen drie dagen weer aan het klussen. We hebben het verlaagde plafond in de gang verwijderd. Dat gaf enorm veel rommel! Maar leverde ook veel licht en ruimte op, want het verlaagde plafond zat ongeveer een meter onder het originele plafond.

Het was dichtgetimmerd en werd door de vorige bewoners als extra opbergruimte gebruikt. Er kwamen onder meer oude studieboeken te voorschijn, oud behang in een sixties print, en een IKEA gids van 10 jaar geleden... Het plafond bedekte het raam boven de voordeur grotendeels. Aan de onderkant was een gipsplaat bevestigd met inbouwspotjes. Alles is nu verwijderd. Dat betekent ook dat je de leidingen (cv, gas, elektra, water) weer ziet. Op zich vinden we dat niet erg, als het netjes is afgewerkt. We zullen de komende tijd wel druk zijn met het opknappen van onze gang. Ondertussen werkt Henk, onze glas-in-lood expert aan nieuwe bovenlichten voor ons huis. Hij heeft wat foto's van het voorlopige resultaat langs gebracht. Het wordt nog ingepakt in dubbel glas; dat vind ik best wel jammer want ik vermoed dat je dan de mooie glasstructuur minder goed ziet, maar het is wel beter voor de isolatie. Boven de voordeur gaat het er zo uit zien:

Het ontwerp is van onszelf, maar is een goede kopie van een authentiek voorbeeld in de buurt. Ik vind het zo mooi, kan niet wachten tot het er in zit!